| Fkwebeman |
Megatranceclubtriphouseambienttechnohardcoresoftfocus-muziek
Een jaar geleden zat ik in de trein van Leeuwarden naar Amsterdam. Verderop zaten een jongen en een meisje, beiden in het wit gekleed. Tijdens de treinreis gingen ze steeds raarder praten en bewegen, en toen we in Amsterdam aankwamen, stonden ze bijna op hun hoofd en zeiden ze alleen nog: „Gurgel, burgel, hihihihi.”
Rara, hoe kan dat? Die jongen en dat meisje gingen naar Sensation White, het enorme dansfeest met allemaal megatranceclubtriphouseambienttechnohardcoresoftfocus-muziek, waar je in het wit moet verschijnen. Ik denk dat ze thuis, in een of andere Leeuwardense achterbuurt, vast een paar pilletjes in hun mond hadden gestopt.
Zaterdag was het weer Sensation White, en ik kon erheen met een vriendin. Maar ik houd niet zo van massa-evenementen waarbij iedereen dezelfde kleur draagt, dus ik ging niet mee.
Toch was ik nieuwsgierig. Daarom ging ik gisteren naar de persconferentie over Sensation Black, deel twee van het feest, dat zaterdag plaatsvindt. Zelfde feest, maar dan in het zwart en met snellere muziek. Zo simpel kan het zijn om lucratieve evenementen te bedenken.
Het brein achter Sensation, Duncan Stutterheim, was op de persconferentie. In de dance-wereld is hij een mythologisch figuur, en zo gedroeg hij zich ook. Hij stelde zich niet voor en droeg slippers. Hij wilde geen persconferentie, zei hij, hij wilde één op één met journalisten. Dus ik ging één op één met Duncan.
Ik wilde weten wat 72.000 mensen bezielt om zestig euro te betalen, witte of zwarte kleren aan te trekken, een pil in hun mond te stoppen en dan tien uur achter elkaar naar heel veel beats per minuut te luisteren. Ik had dat vlak voor de persconferentie ook aan een van Duncans medewerkers gevraagd, en die zei: „Het is de ultieme ervaring.” Maar ja, Coca-Cola drinken is ook de ultieme ervaring. Als je het aan Coca-Cola vraagt. Dus daar nam ik geen genoegen mee.
Veiligheid, was het antwoord van Duncan. „Mensen hebben een veilig gevoel op die feesten. En dan zie je ze even helemaal een hoogtepunt hebben.” Dat antwoord verraste me. Ik zou me juist onveilig voelen in zo’n stadion, met al die opgepepte dansmariekes. Maar ik begreep het wel. De Sensation-feesten zijn elk jaar identiek: zelfde kleur, zelfde aantal boinks per minuut. Eigenlijk gewoon Sinterklaas: elk jaar hetzelfde feest, en daarom is het fijn.
NRC: weblog AAF |
|
|
